” تفاخر ” ( به قلم خانم شهربانو رحیمی-کارشناس روانشناسی عمومی)

” تفاخر “

هیچ کس را بر دیگری برتری نیست و

تفاخر در لغت به معنی بر یکدیگر فخر کردن ، به یکدیگر نازیدن و به خود نازیدن است.

متأسفانه صفت تفاخر در برخی از انسانها به چشم می خورد و در برخی موارد آنقدر این صفت در فرد رشد می کند که بخشی از شخصیت وی می شود ، در علم روانشناسی برخی از عادت ها تبدیل به صفات می شوند و گاهی این صفات آنقدر در فرد ریشه می دواند که جزئی از شخصیت او می شود ، انسانی که تفاخر می کند دچار ایستایی شده و تبدیل به مرداب می شود ، و این از خصوصیات انسان است که قرار گرفتن در کنار مرداب را نمی پسند و به خودی خود از او دوری می کند.

در مقابل کلمه تفاخر ، تواضع و فروتنی قرار می گیرد و هر که دارای این ویژگی باشد چون رودی است که به اقیانوس ریخته شده باشد و رودی که به دریا ریخته شود دیگر صدایی نخواهد داشت ، آرام و بی صدا

گاهی تفاخر می کنند از ثروت امتحان بزرگ پروردگار ، غافل از اینکه این ثروت امانتی است در نزد بندگان خدا از سوی یگانه پروردگار احدیت

مال و ثروت می تواند راه گشای برخی از مشکلات انسان باشد اما گاهی ثروت می تواند مایه ی فتنه و تباهی شود.

در قسمتی از یک کتاب روانشناسی با عنوان ” دانشمند جوان ” خواندم که فرزندانی که ” نه ” نشنیده اند

و همه چیز در زندگی برایشان مهیا بوده است به جایی نمی رسند.

گاهی وقتها پدر و مادرها فکر می کنند باید بخاطر داشتن ثروت تمام امکانات را در اختیار فرزندان خود قرار دهند اما از این نکته ی مهم غفلت می ورزند که شاید در آینده فرزندانی خود خواه و راحت طلب تربیت کنند.

گاهی وقتها داشتن یک مدرک تحصیلی و یا جایگاه اجتماعی می تواند سبب غرور و تفاخر شود که این هم می تواند به عنوان یک صفت نکوهیده شناخت ، البته داشتن ادب و نزاکت و تبدیل شدن به یک شخصیت علمی و مشاهده آن در رفتار نمی تواند بیانگر تفاخر و تکبر خود برتر بینی باشد.

تفاخر به حصب و نصب نیز بسیار نکوهیده و غیر قابل قبول می نماید در جایی خواندم تنها گروهی که پاکی نسلشان به ذریه پیامبر ( ص ) برسد برتری دارند و آنان که دارای تقوای باطن باشند.

شناخت انسان فقط از جانب پروردگاه است ، در هر انسان هزار توپی وجود دارد که فقط پروردگار از آن آگاه است.

یادمان باشد هر گاه  مورد ستایش کسی قرار گرفتیم ، بگوییم پروردگارا تنها از من تعریف میکنند تو مرا نزد خود عزت بخش و دستانم را در دستان خود قرار ده ، زیرا پروت درونی

اینکه احساس کنم تو خود دوستم داری.

خداوندا ! به من بیاموز که بهترین باشم ولی بهتر بودن خود را باور نکنم زیرا می ایستم و قدرت حرکت از من گرفته خواهد شد.

عصر اوز

شهربانو رحیمی-کارشناس روانشناسی عمومی