دانشگاه خود را توصیف کنید

دانشگاه خود را توصیف کنید

                                                             فاطمه کمال نژاد-عصر اوز

در آذرماه که خوشبختانه هفته­ی پژوهش هم در آن قرار دارد و بیشتر دانشگاه­ها با پارچه نوشته­ای این هفته را به دانشجویان­شان تبریک می­گویند دانشجویی با وعده وعید هزار جور جبران به سراغم آمد تا برایش انشایی با مضمون دانشگاه خود را توصیف کنید بنویسم. می­گفت: در دوازده سال گذشته هرگز نتوانسته انشا بنویسد و بعدش هم نمی­تواند. برایش نوشتم از عده­ای که تعدادشان هم کم نیست که وارد دانشگاه می­شوند تا وقت خود را تلف کنند. از دخترانی که برای پیدا کردن اسب سفید معروف و سوارش به دانشگاه می­روند تا پسرانی که می­خواهند چند سال خدمت سربازی را به تعویق بیاندازند. ولی دانشگاه ما مشخصه­ی دیگری هم برای جذب دانشجوی بیکار دارد و آن فضای سبز و ساختمان زیبای آن است. در دوره­ای که خیلی از جوان­ها امکان استفاده از پارک­ها و بوستان­ها را ندارند، فضای سبز دانشگاه ما بهترین انگیزه جذب شدن است. البته، این انگیزه فقط برای دانشجویان دانشگاه جذاب نیست بلکه بعضی اساتید هم از این قاعده پیروی می­کنند، به طور مثال، چند سال قبل استادی سر کلاس اعتراف کرده بود وقتی وارد دانشگاه ما می­شود و آن را همانند یک بهشت می­یابد جذب دانشگاه می­شود. از بوفه­ی دانشگاه که انواع و اقسام ساندویچ­های سرد و گرم، نوشابه، بستنی، قهوه، چای و هرچه دلتان بخواهد پیدا می­شود و اگر یک جیب پر پول باشد هیچ نیرویی قادر نخواهد بود دانشجو را از کنار آن دور کرده و به سر کلاس بکشاند نوشتم. از کتابخانه که ظهرها خسته و خواب آلود می­توان سر بر روی میز گذاشت و بهترین مکان ممکن برای به خواب ناز رفتن بود نوشتم. از لزوم داشتن حوصله در کتابخانه برای بلوتوث بازی و پیامک بازی گفتم. یا اگر امکاناتی مثل لپ تاپ موجود باشد می­توان حسابی در کتابخانه وقت­گذرانی کرد. از سر به سر استاد گذاشتن و تیکه پرانی و ملا بنویسی جزوه برایش نوشتم، از قوانین آموزشی که دانشجو تا فارغ­التحصیلی از آن سر در نمی­آورد. در آخر، برایش نوشتم مضامین آموزشی با دوران دانش آموزی خیلی متفاوت است. در آن­جا، به ما می­گفتند بهار، تابستان و گاهی زمستان را توصیف کنید و گاهی چند خط در مورد کلاس بنویسید و در دانشگاه می­خواهند دانشگاه را توصیف کنیم!

استاد یک دل سیر خندیده بود. شاید این خنده مصداق این مصرع که خنده­ی من از گریه غم انگیزتر است باشد. ولی واقعا دانشجویی که نمی­تواند یک انشای ساده بنویسد و محیطش را توصیف کند چگونه ممکن است بتواند کار پژوهشی حتی از نوع پژوهش کتابخانه­ای انجام دهد.

در سخن اول ماه قبل گفته شد: «امید است با تلاش­های بیشتر هم امکان برگزاری کارگاه­های آموزشی تحقیق و پژوهش و هم همایش­های گوناگون علمی، فرهنگی و غیره را داشته باشیم که وجود دانشگاه­های مختلف لزوم برگزاری آن را پررنگ­تر می­سازد».

آری، این درخواست به جاست، در صورتی که دانشجو تمایل به شرکت و فراگیری داشته باشد، نه دانشجویانی که شعارشان شده «ما برای کسب مدرک آمدیم نه برای درک مطلب آمدیم». به قول یکی از دوستان «حالا که ظرفیت پذیرش دانشگاه­ها به طرز عجیبی بالا رفته است، حالا که با کنکور، بدون کنکور، با معدل خوب، بدون معدل خوب، با استعداد، بی­استعداد، با پول و بی­پول» (باز هم با پول) دانشجو وارد دانشگاه می­شود و از ماراتن یک دهه قبل کنکور کاسته شده است با ناامیدی از خود می­پرسم آیا باز هم لزومی دارد انجمن نسل پویا از پذیرفته شده­های کنکور هر سال تقدیر کند؟

حدود یک ماه یا بیشتر عده­ای جوان از دید خیلی­ها بیکار و از دید خودشان دوستدار شهر برای برگزاری همایشی در تلاش هستند که خیلی­ها شرکت نمی­کنند تا لوح تقدیرشان را تحویل بگیرند و عده­ای انتظار تقدیری بیش از یک تقدیرنامه دارند و خیلی­ها هم می­روند دانشگاه که … . ولی باز هم نکته­ای امیدوارانه ذهنم را روشن می­کند که شاید امسال انجمن نسل پویا توانست از دانشجویان پژوهشگر اوزی تقدیر کند؟!